هر روز و هر لحظه در جای جای دنیا انسانهایی، حیواناتی با تحمل شدیدترین دردها و رنجها زیر شکنجه کسانی که خود را انسان (اشرف مخلوقات) میدانند، جان میسپارند. وقتی به همه اینها میاندیشم، وقتی میاندیشم که حتی در حین نوشتن همین کلمات چه فجایعی اتفاق افتادهاند یا در حال وقوعند، کودکانی، مردانی، زنانی از درد به خود میپیچند، حیواناتی از درد زوزه میکنند و من و ما نمیدانیم و نمیتوانیم کمکشان کنیم، از این همه ناآگاهی و ناتوانی شرمنده میشوم.باید کاری کرد. دنیا انگار هر لحظه بیشتر در گرداب خشونت فرو میرود. باید تا میتوان مهربانی و عشق را آموخت؛ عشق و مهربانی به دیگر موجودات چه همنوع چه غیر همنوع.باید احساس مردم را مخاطب قرار داد.به گمانم در وجود شرورترین آدمها هم نقطهای سپید مانده که باید آن را یافت، آن را تقویت کرد، آن را گسترش داد.باید از کودکی مهربانی را آموزش داد. باید به کودکان آموخت که رنج و ترس و درد را همه حیوانات احساس میکنند. باید به آنان آموخت این که ما نمیتوانیم با حیوانات ارتباط برقرار کنیم معنیاش آن نیست که آنان هیچ درکی ندارند و درد و رنجی را تحمل نمیکنند. به آنان بیاموزیم که برتریمان باید در مهربانی و کمک به دیگری معنا شود نه خونریزی و ایجاد درد و ترس.ما با آنچه باید باشیم هنوز خیلی فاصله داریم؛ چرا که بنای آموزشمان را بر ایجاد و توسعه سازهها گذاشتهایم و در این راستا تنها آموزش علوم خاصی را در نظر گرفتهایم. ما از پرورش انسانیت در کودکان باز ماندهایم. ما خیلی کارهای انجام نشده داریم، که شاید مهمترینشان یادگیری و یاددهی مهربانی و انسانیت است....

ابتدا باید بگویم این یادداشت مربوط به کمی قبل تر است اما به جهت اینکه گمان کردم بهتر است از اوج این داستان بگذرد اکنون منتشر میکنم  به خوبی میدانم تحلیلم سازگار با سلیقه و نظر بسیاری در ایران نیست و نیز این مطلب نه تحلیل یک رویداد ورزشی مربوط به یک فرد خاص، بلکه تحلیل نه چندان عمیق و گستردهای از رفتارهای فردی و اجتماعی در موقعیت برنده یا بازنده، نه تنها در رقابتهای ورزشی بلکه در جنبههای مختلف زندگی است. و گرنه در این روزها که مردم درگیر مشکلات اقتصادی هستند پرداختنِ صرف به برد و باخت یک مسابقه شاید فانتزیترین کار ممکن باشد.در آغاز نگاهی کنیم به حواشی مسابقه تیلور و یزدانی و بعد تحلیلی بر چراییهای این نوع رخدادها و نتایجش.دو هفته قبل از بازی، تیلور مینویسد:  برای رقابت هیجان زده ام. و بعد در ادامه مینویسد .آمادهام که خودم را در برابر بهترین رقیب/ رقابت دنیا محک بزنم.او در مطلبی که منتشر کرد بر خلاف واژههای رایج در ایران یعنی؛ مبارزه کردن، جنگیدن، به مصاف رفتن -که مسابقه ورزشی را به مثابه جنگ و نبرد میبیند - از واژه رقابت استفاده میکند، و میگوید که آماده است تا خودش را در این رقابت محک بزند وی نه به دنبال کنندگانش قول برنده شدن میدهد، نه برای حریفی که دوبار قبلا شکستش داده رجز میخواند و او را دست کم میگیرد.این البته علاوه بر این که بسیار اخلاقی است مبنی بر دوراندیشی نیز هست؛ چرا که در برابر احترام به شایستگیهای رقیبش، اگر پیروز این رقابت باشد، پیروزی بر حریف ضعیف چه لطف و ارزشی دارد؟ و اگر در این رقابت شکست بخورد نه بر اساس رجز خوانیاش مورد استهزا قرار میگیرد نه احساس شرم میکند.البته در این سوی قضیه، بسیاری از کاربران فضای مجازی - از آنجایی که